เหนื่อยไหม......ที่ต้องวิ่งตามใครๆ

เหนื่อยไหม......ที่ต้องทำอะไรเพื่อใครมากมาย

เหนื่อยไหม......ที่ต้องแบกรับอะไรไว้คนเดียว

เหนื่อยไหม......ที่ต้องคอยเป็นที่รองรับอารมณ์ใครต่อใคร

เหนื่อยไหม......กับความรักที่มี

เหนื่อยไหม......ที่ต้องรอคอยอะไรที่ไม่รู้ว่าจะมีจริงหรือเปล่า

เหนื่อยไหม......กับสิ่งต่างๆรอบกาย

เหนื่อยไหม......ที่จะต้องแข่งขันกับคนอีกเป็นร้อยเป็นพัน

เหนื่อยไหม............

๑+ผมเหนื่อย+๑

เดินทางกลับบ้าน ทิ้งเรื่องน่าปวดหัวออกจากหัวสมองอันน้อยนิดที่มีอยู่

ออกเดินทางไปพร้อมหัวใจที่ว่างเปล่า และลมหายใจที่เหนื่อยล้า

บ้าน

คนที่บ้านยังคงยิ้มตอนรับผมเหมือนเดิม ในทุกครั้งที่กลับมา

พ่อแม่ ไม่เคยได้หยุดพัก ไม่ว่าปีใหม่ วันหยุดไหนๆ

ไม่มีเว้นว่างให้ท่านได้พักผ่อนเลย

แม่ออกไปรับผมที่หน้าปากซอย แล้วยังคงออกไปไร่ ไปทำงานของท่านต่อ

ตกเย็นก็รีบกลับมาทำกลับข้าวให้ ผมและน้อง กิน

หลังจากกินข้าวเสร็จก็มีงานหลังบ้าน ที่ต้องทำต่ออีก

เข้านอน ตื่นเช้ามาก็ต้องเอาของออกไปขายที่ตลาดแต่เช้าตรู่

"แม่...ให้ผมช่วยไหมคับ" ผมยื่นมือไปหยิบตะกร้าเพื่อจะเอามันลงจากรถ

"ไม่ต้องเดี๋ยวแม่ยกเอง" ว่าแล้วแม่ก็ยกมันลงจากรถอย่างง่ายดาย

"แม่....เหนื่อยไหมแม่" ผมมองไปที่หน้าอันเต็มไปด้วยหยุดน้ำน้อยๆที่กระจายอยู่ทั่ว

"ไหนลองยิ้มซิลูก"

ผมยิ้มแล้วแม่ก็ยิ้มตามผม

"หายแล้วล่ะลูก" แม่พูดแล้วเอามือมาลูบหัวผมเบาๆ

สิ่งที่ได้มาเกินคำตอบ เพราะมันคือกำลังใจ ความรู้สึกดี

มากเกินคำบรรยายที่ผมได้รับมา

แม้ไม่มีคำพูดใดๆก็ตาม ผมก็รู้ว่าเหนื่อย

แม่เหนื่อย

แต่เพื่อผมเพื่อลูกทุกคน ท่านยอมเหนื่อยเพราะสุขที่เห็นลูกทุกคนสุข

"ไม่เห็นต้องเหนื่อยเพื่อตามหารักแท้จากใคร

เพราะรักแท้ยิ่งสิ่งใดอยู่ใกล้ๆที่บ้านเรา"

เรื่องดีๆที่อยากให้คนที่กำลังหมดกำลังใจ ในเรื่องต่างๆได้เข้ามาอ่านจังเลยนะคับ

ยุ้ย...ดาวคณะวิทยาศาสตร์

เธอเป็นคนที่น่ารัก นิสัยดี

เป็นอีกคนหนึ่งที่ผมแอบปลื้ม อีกคนหนึ่ง

ผมตามจีบเธออยู่นานเหมือนกัน

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะแสนดีกับทุดคนเลย

รวมทั้งผมด้วย

ไม่มีอะไรเป็นพิเศษสำหรับใครทุกคน

เท่าเทียมกันหมด

ไม่รู้ว่าเธอนั้นคิดกับผมแค่เพื่อนหรือมากกว่านั้น

เพราะทุกการกระทำไม่เพียงแค่ผมที่ได้รับ

คนอีกมากมายรอบๆกายเธอเองก็ได้รับเช่นกัน

เป็นถึงดาว อย่างไงก็คงจะต้องมีคนมาสนใจเยอะ

เป็นเรื่องธรรมดา

เทอมที่ผ่านมา ผมตามจีบ ตามตื้อเธออยู่ทั้งเทอม

ผมไม่กล้าจริงจังอะไรไป

เพราะหากว่าเธอไม่คิดอย่างผม

ผมคงผิดหวังและเสียใจแย่เลย

1 เทอมผ่าน

ความรู้สึกยังคงไม่เด่นชัดอะไรระหว่างคนสองคน

เข้าเทอม 2 ผมเรียนหนักขึ้น

ไม่ค่อยได้เจอกัน โทรไปก็ไม่ว่างรับ

วันหนึ่งยุ้ยโทรมาหาผมเราคุยกันหลายเรื่อง

แต่มีประโยชน์เด็ดที่ทำให้ให้ผมอยากย้อนเวลากลับไป

และเสียดายเวลาเหล่านั้น ที่มันผ่านเลยไป

ความรู้สึกที่เริ่มจะเด่นชัดแล้วไม่มีการสานต่อ

"หนิง...หากว่าหนิงคิดจริงจังอะไรมากกว่านี้อีกสัก

หน่อย ยุ้ยว่า เราคงได้เป็นแฟนกันไปแล้วแหละ ขอโทษนะ"

"........................................................................." ผมเอง

อย่าปล่อยให้เวลานั้นเลยผ่านโดยที่ไม่ทำอะไรเลย

เวลาเป็นสิ่งมีค่ามาก

เวลาไม่เคยรอใครจะทำอะไรก็รีบๆทำกันซะ ก่อนที่จะ

ไม่มีเวลาให้ทำอีก